Ród ogiera huculskiego Polan

tekst: Kata­rzyna Kwie­cińska-Olszewska

Ród Polana jest jedynym rodem męskim o pol­skim pocho­dzeniu. Jest też rodem naj­mniej licznym. Ogiery z tego rodu są użyt­ko­wane w hodowli tylko w Polsce, w Austrii, w Niem­czech i na Węgrzech.

og. Judym , fot. K. Kwie­cińska-Olszewska

Ród Polana

1. Zało­ży­ciel i jedyny kon­ty­nu­ator

551 Polan był koniem nie­zna­nego pocho­dzenia, uro­dzonym w 1929 roku u Semena Pone­pa­leka w Kosowie. Pra­cował jako koń roboczy w Polan­kach nad Białym Cze­re­mo­szem. Został zaku­piony w 1937 roku przez Mini­ster­stwo Rol­nictwa do Pań­stwo­wego Stada Ogierów w Sądowej Wiszni, znaj­dował się wtedy w stanie skraj­nego prze­pra­co­wania. Według Hackla [1938] był naj­lep­szym zakupem, który za sprawą zastępca kie­row­nika Stada Ogierów w Sądowej Wiszni rot­mi­strza Michała Hol­ländra został doko­nany przez to stado. Kolejny raz (bo Polan nie był jedynym takim przy­pad­kiem) wbrew ustawie o licen­cjo­no­waniu „ogier pastwi­skowy” został przy­jęty do stajni ogierów roz­pło­do­wych. Od 30 grudnia 1881 roku ogiery, które nie otrzy­mały licencji musiały być kastro­wane, ina­czej żan­dar­meria nakła­dała na ich wła­ści­cieli kary, tym czasem na Huculsz­czyźnie dopiero w 1899 roku zaczęły działać komisje licen­cjo­nu­jące. Jednak nawet póź­niej, w górach były użyt­ko­wane ogiery nie przed­sta­wione do licen­cjo­no­wania. Hackl uważał, że Polan mógł być potom­kiem gnia­dego ogiera 100 Burkut uro­dzo­nego w 1909 roku, syna karego ogiera 13 Bystrzec nie­zna­nego pocho­dzenia, któ­rego Hackl uznawał za nie­zwykle war­to­ścio­wego repro­duk­tora. Polan mógł też być synem ciem­no­gnia­dego ogiera Cze­re­mosz o nie­znanym pocho­dzeniu uro­dzo­nego w 1883 roku. Ogier ten krył w latach 1887 – 1893 w stad­ninie w Łuczynie. W każdym razie Polan na pewno nie miał w sobie krwi Gorala ani Hro­bego.

Wymiary Polana wyno­siły 135 – 156 – 18,5 cm miary taśmowej. Hackl opisał go jako ska­ro­gnia­dego, o pod­szyciu sierści myszato-bułanym, tym­czasem Hol­länder [1938a] podawał, że koń ten był ciem­no­gniady i taką infor­mację powta­rzali inni autorzy. Według Hackla [1938] miał bardzo typową głowę i szyję, dobrą głę­bo­kość oraz sze­ro­kość piersi, ładną górną linię przy dobrej hucul­skiej dłu­gości, silne lędźwie i ładne łopatki. Jego wadą była nie w pełni zado­wa­la­jąca sze­ro­kość zadu. Był krót­ko­nogi, postawny, o sze­ro­kich przed­ra­mio­nach i pod­udziach, sil­nych, krót­kich nad­pę­ciach i sta­wach sko­ko­wych. Był lekko dycha­wiczny.

Wia­domo, że w 1938 roku Polan krył w Żabiem, a w 1942 i 1944 roku w Kor­bie­lowie, stad­ninie koni hucul­skich koło Żywca zało­żonej przez Niemców około 1940 roku na terenie oku­po­wanej Polski. Wia­domo też, że w 1943 roku Ehren­fried Brandtsa (syn majora Heinza Brandtsa nie­miec­kiego komen­danta Stada Ogierów w Dro­go­myślu), wtedy ośmio­letni, wystąpił na para­dzie ogierów w Bielsku (Stado Ogierów w Dro­go­myślu pod zarządem nie­mieckim orga­ni­zo­wało co roku parady ogierów, pierwsza odbyła się na ogromnym placu w Psz­czynie w 1940 roku), ubrany w uni­form masz­ta­lerza, dosia­dając ogiera hucul­skiego 551 Polan. Ogier w czasie tego pokazu wyko­nywał różne sztuczki, między innymi kładł się i wstawał z jeźdźcem. 

Latem 1944 roku ogiery ze stad w Dębicy i Sądowej Wiszni ewa­ku­owano. Wiele z nich dotarło wiosną 1945 roku do nie­miec­kiej miej­sco­wości Grabau. Nie wia­domo, czy były wśród nich hucuły. Stad­ninę w Kor­bie­lowie ewa­ku­owano na początku 1945 roku razem z prawie całym Stadem Ogierów z Dro­go­myśla. Ewa­ku­owane konie na początku kwietnia dotarły do Drezna. Część z nich prze­ka­zano Zakła­dowi Remontu Koni w Torgau, gdzie naj­praw­do­po­dob­niej zgi­nęły pod­czas ataków z powie­trza na mosty na Łabie. Część koni prze­ka­zano wojsku nie­miec­kiemu. Dwa ogiery zgi­nęły w czasie ataku bom­bo­wego na Drezno. Z Drezna konie prze­szły do Czech, do miej­sco­wości Doksy i Mimon. Na pewno wia­domo, że do Doksy dotarł jeden ogier huculski. W nocy z 8 na 9 maja rosyj­skie oddziały zra­bo­wały konie, które znaj­do­wały się w Cze­chach.

Ostatnie ogiery ewa­ku­owano z Dro­go­myśla w maju. Konie te wpadły w ręce wojsk sowiec­kich. Nie wia­domo w której grupie był Polan, co nie ma więk­szego zna­czenia, bo żaden z tych koni, nie został już użyty w hodowli.

Polan był jedynym ogierem z ewa­ku­owanej grupy, który zapo­cząt­kował zna­czącą linię krwi w jakiej­kol­wiek rasie. Poprzez swo­jego syna, ogiera Wip­czyj Khc 25 (od Rodzenka) uro­dzo­nego w Żabiem w 1939 roku, założył jedyny obecnie ist­nie­jący w hodowli koni hucul­skich ród męski o pol­skim pocho­dzeniu. Wip­czyj był jedynym źre­bię­ciem po Polanie, które prze­żyło II wojnę świa­tową i stał się kon­ty­nu­atorem rodu Polana. Był karym ogierem o wymia­rach 133 – 168 – 17,8 cm. Jego matka Rodzenka była uro­dzoną w 1929 roku klaczą o nie­znanym pocho­dzeniu. Według Jac­kow­skiego [2006a] Wip­czyj był pięknie zbu­do­wanym ogierem o szczu­płej głowie, sze­rokim czole, potęż­nych szczę­kach i wspa­niałej, bujnej, spa­da­jącej na obie strony grzywie. Hro­boni [1959] uważał, że dawał znacznie większe od siebie i masyw­niejsze potom­stwo. U części źre­biąt po nim wystę­po­wało wadliwe, lekko ikso­wate usta­wienie koń­czyn. Ze względu na wiek nie był długo użyt­ko­wany.

Krył w 1947 roku w miej­sco­wości Kotla (p. Głogów), w latach 1948 – 1949 w Łobzie (p. Łobez), w latach 1950 – 1951 we Wrzo­sowie (p. Kamień Pomorski), w 1952 roku w Sie­niawie (p. Nowy Targ), w 1953 roku w Widaczu (p. Brzozów), w 1954 roku w miej­sco­wości Besko (p. Sanok), w latach 1955 – 1957 w SK Tylicz i w latach 1958 – 1959 w SK Siary. Został zgła­dzony 1 listo­pada 1959 roku. Dał 36 źre­biąt speł­nia­ją­cych wymogi rasy (14 ogierów i 22 klacze), w tym 3 licen­cjo­no­wa­nych synów i 14 licen­cjo­no­wa­nych córek.

2. Drugie poko­lenie potomne – synowie Wip­czyja

Labancz Khc 29 (od Brod­nica), kary bez odmian, uro­dzony 31 kwietnia 1957 roku w SK Tylicz, o wymia­rach 136 – 173 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 81 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem dobrym. Jego matka Brod­nica Khc 6 (Wujek – Wrona) uro­dziła się w 1948 roku w SK Janów Pod­laski, była myszatą klaczą, o wymia­rach 137 – 168 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 73 punkty. Jej ojciec wywo­dził się z rodu Gorala, a matka była klaczą o nie­znanym pocho­dzeniu, zało­ży­cielką rodziny żeń­skiej. Lan­bancz krył w latach 1960 – 1962 w Witówie (p. Nowy Targ), w latach 1963 – 1967 w Czorsz­tynie (p. Nowy Targ) i w latach 1968 – 1971 w Sro­mo­wi­cach Niż­nych (p. Nowy Targ). Dał dwóch licen­cjo­no­wa­nych. O jego innym potom­stwie nic nie wia­domo.

Orzech Khc 35 (od Wyderka), gniady bez odmian, uro­dzony 19 grudnia 1959 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 138 – 177 – 20 cm, zbo­ni­to­wany na 82 punktów. Jego matka Wyderka Khc 43 (NN – Wydra) uro­dziła się w 1946 roku w SK Racot, była jasno­gniadą klaczą, o wymia­rach 136 – 170 – 17,5 cm, zbo­ni­to­waną na 80 punktów. Była jedyną kon­ty­nu­atorką linii żeń­skiej swojej matki. Według Brze­skiego i in. [1988] Orzech odzna­czał się szla­chetną głową, ale był nie­zbyt pra­wi­dłowy pokro­jowo, miał dość długi, miękki grzbiet, lekki pod­krój nad­pęcia tyl­nego do stawu sko­ko­wego. Pocho­dził z pierw­szego rocz­nika koni uro­dzo­nych w Sia­rach. Jak podaje Desz­czyńska [2010c], był bardzo przy­jazny i spo­kojny, został ulu­bieńcem kie­ru­ją­cego hodowlą koni Kazi­mierza Gajew­skiego, cho­dził za nim jak pies, wcho­dził do biura i trudno go było stamtąd wypchnąć, a nawet jadł cze­ko­ladki. Bardzo dobrze skakał. Gajewski [za Desz­czyńska 2010c] wspo­minał, że gdy Orzech był mały, to kiedyś prze­sko­czył chyba dwu­me­trową siatkę z dru­tami u góry i nic mu się nie stało. Póź­niej, już jak został czo­łowym, to z masz­ta­le­rzem na grzbiecie żerdkę 135 cm skakał, i to cał­kiem nie­ćwi­czony, bo kto wtedy hucuły do skoków tre­nował! Przy tym był bardzo przy­jazny dla ludzi, spo­kojny. Orzech krył w latach 1963 – 1967 w SK Siary, w latach 1968 – 1970 w Jodłowej (p. Jasło) i w 1971 roku w miej­sco­wości Łącko (p. Nowy Sącz). Jak podali Brzeski i in. [1988], Orzech dał potom­stwo jed­no­lite w typie, o suchej tkance, często jednak prze­ka­zywał swoją wadę (pod­krój nad­pęcia). Dał 58 źre­biąt speł­nia­ją­cych wymogi rasy (33 ogiery i 25 klaczy). 15 jego synów i 8 córek otrzy­mało licencję.

Ogar Khc 37 (od Jauza), gniady bez odmian, uro­dzony 1 kwietnia 1960 roku w SK Tylicz, o wymia­rach 136 – 168 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 75 punktów. Jego matka Jauza Khc 49 (Wujek – Pastuszka) uro­dziła się w 1955 roku w SK Tylicz, była gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 130 – 160 – 17,5 cm, zbo­ni­to­waną na 70 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gorala i rodziny Poło­niny (jego matka była jedyną kon­ty­nu­atorką tej rodziny). Ogar krył w latach 1964 – 1965 w Strze­szynie (p. Gor­lice) i w latach 1966 – 1969 w Smer­cho­wi­cach (p. Gor­lice). Wybra­ko­wany jesienią 1969 roku. Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

og. Gejzer, fot. A. Będzie­jewski

3. Trzecie poko­lenie potomne

Luksus (Labancz — NN), kary, uro­dzony w 1963 roku u Sta­ni­sława Rusina w Buko­winie Tatrzań­skiej, ogier o wymia­rach 143 – 173 – 20 cm, zbo­ni­to­wany na 72 punkty. Nie został uwzględ­niony w wydanej dru­kiem księdze stadnej. Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Luboń (Labancz – Basta), kary, uro­dzony w 1965 roku w Wła­dy­sława Maj­chro­wicza w Skawie (woj. nowo­są­deckie), ogier o wymia­rach 139 – 185 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 80 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 3,12%. Jego matka Basta (Bojok – Sekunda) uro­dziła się w 1960 roku, była gniadą klaczą. Wywo­dziła się z rodu Gorala i rodziny Zyrki. Luboń nie został uwzględ­niony w wydanej dru­kiem księdze stadnej. Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Trucht Khc 92 (Orzech – Graż­danka), kary bez odmian, uro­dzony 29 listo­pada 1963 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 137 – 168 – 18 cm, zbo­ni­to­wany na 77 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem dobrym. Jego matka Graż­danka Khc 46 (Wujek – Gosposia) uro­dziła się w 1953 roku w SK Jodłownik, była myszatą klaczą bez odmian, o wymia­rach 128 – 158 – 16,6 cm, zbo­ni­to­waną na 73 punkty. Wywo­dziła się z rodu Gorala i rodziny Góralki Nowo­są­dec­kiej. Trucht krył w latach 1967 – 1977 w Racie­cho­wi­cach (p. Myśle­nice). Dał jed­nego licen­cjo­no­wa­nego syna, a o jego innym potom­stwie nic nie wia­domo.

Topór Khc 53 (Orzech – Łastoczka), gniady, uro­dzony 1 stycznia 1964 roku w SK Siary, o wymia­rach 135 – 175 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 77 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem bardzo dobry. Jego matka Łastoczka Khc 63 (Cedryt – Nako­neczna) uro­dziła się w 1957 roku w SK Tylicz, była ciem­no­gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 127 – 175 – 17 cm, zbo­ni­to­waną na 82 punkty. Wywo­dziła się z rodu Gorala, a jej matka stała się zało­ży­cielką rodziny żeń­skiej. Topór krył w 1967 roku w Miku­li­cach (p. Prze­worsk), w 1968 roku Noz­drzecu (p. Brzozów), w latach 1969 – 1970 w Sza­fla­rach (p. Nowy Targ) i w latach 1971 – 1975 w Kli­bu­szowej (p. Nowy Targ). Zacho­wały się dane tylko jed­nego źre­bięcia po nim, klaczy Tonia (od Munia xo), dwie jej córki (Bazia i Toska, obie po Banysz huc.) otrzy­mały licencję jako kuce. W ich doku­men­tach wpi­sano jednak, że pochodzą on nie­znanej matki. Nie ma to co prawda więk­szego zna­czenia, bo nie ode­grały one żadnej roli w hodowli.

og. Hasan z Sadyby, fot. M. Siejak

Turek Khc 59 (Orzech – Nir­wana), gniady z poje­dyn­czymi siwymi wło­sami pod sio­dłem i na zadzie, uro­dzony 1 stycznia 1964 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 135 – 178 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 81 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem bardzo dobrym. Jego matka Nir­wana Khc 84 (Cedryt – For­ta­leza) uro­dziła się w 1959 roku w SK Siary, była karą klaczą bez odmian, o wymia­rach 130 – 170 – 17,5 cm, zbo­ni­to­waną na 79 punktów. Wywo­dził się z rodu Gorala i rodziny Nako­necznej. Tutek krył w 1967 roku w Miejscu Pia­stowym (p. Krosno) i w Jodłowej (p. Jasło), w latach 1968 – 1972 w Szyn­wał­dzie (p. Tarnów) i w latach 1973 – 1974 w Przy­cho­dach (p. Olkusz). Wyeli­mi­no­wany z hodowli w 1977 roku. Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Tarnik Khc 53 (Orzech – Hre­czecha), ska­ro­gniady bez odmian, uro­dzony 10 lutego 1964 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 140 – 171 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 76 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem dobrym. Jego matka Hre­czecha Khc 47 (Pło­skij – Pastuszka) uro­dziła się w 1954 roku w SK Tylicz, była ska­ro­gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 130 – 160 – 16,8 cm, zbo­ni­to­waną na 78 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gorala, a jej matka była jedyną kon­ty­nu­atorką rodziny Poło­niny. Tarnik krył w latach 1967 – 1971 w miej­sco­wości Połomia (p. Strzyżów). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Uran Khc 66 (Orzech – Kur­ku­mina), gniady bez odmian, uro­dzony 18 listo­pada 1964 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 137 – 168 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 75 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem dobrym. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 12,50% (był zin­bre­do­wany na Wip­czyja). Jego matka Kur­ku­mina Khc 54 (Wip­czyj – Brod­nica) uro­dziła się w 1956 roku w SK Tylicz, była myszatą klaczą bez odmian, o wymia­rach 137 – 168 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 74 punkty. Wywo­dziła się z rodu Polana i rodziny Wrony. Uran krył w latach 1968 – 1972 w miej­sco­wości Zalesie (p. Prze­worsk). Wyeli­mi­no­wany z hodowli w 1972 roku. Zacho­wały się dane tylko jed­nego źre­bięcia (ogiera) po nim speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Ugór Khc 62 (Orzech – Orawa), kary bez odmian, uro­dzony 19 stycznia 1965 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 137 – 167 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 80 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem dobrym. Jego matka Orawa Khc 88 (Cedryt – For­ta­leza) uro­dziła się w 1960 roku w SK Siary, była karą klaczą bez odmian, o wymia­rach 130 – 168 – 17,2 cm, zbo­ni­to­waną na 75 punktów. Wywo­dził się z rodu Gorala i rodziny Nako­necznej. Ugór krył w latach 1968 – 1969 w Kli­kowej (p. Tarnów), w 1970 roku w Rabce (p. Nowy Targ) i w latach 1971 – 1972 w Brzózce (p. Prze­myśl). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Ural Khc 65 (Orzech – Hre­czecha), ska­ro­gniady bez odmian, uro­dzony 19 stycznia 1965 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 139 – 170 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem dobrym. Ural krył w 1968 roku w Grom­niku (p. Tarnów), w 1969 roku w Zagó­rzy­cach (p. Brzesko), w 1970 roku w Szczu­rzycu (p. Lima­nowa) i w 1971 roku w Rabie Wyżnej (p. Nowy Targ). Padł 19 marca 1971 roku. Zacho­wały się dane tylko jed­nego źre­bięcia (ogiera) po nim speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Urwis Khc 69 (Orzech – Petarda), kary bez odmian, uro­dzony 28 stycznia 1965 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 135 – 169 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 75 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem bardzo dobrym. Jego matka Petarda Khc 93 (Hroby – Hre­czecha) uro­dziła się w 1961 roku w SK Siary, była karą klaczą bez odmian, o wymia­rach 137 – 180 – 18,2 cm, zbo­ni­to­waną na 84 punkty. Wywo­dziła się z rodziny Poło­niny. Urwis krył w latach 1968 – 1971 w Roz­to­kach (p. Jasło). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

og.Gwiazdor , fot. M. Serafin-Kozyra

Wicher Khc 75 (Orzech – Petarda), kary bez odmian, uro­dzony 10 stycznia 1966 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 135 – 169 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 75 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem dobrym. Jego matka Petarda Khc 93 (Hroby – Hre­czecha) uro­dziła się w 1961 roku w SK Siary, była karą klaczą bez odmian, o wymia­rach 137 – 180 – 18,2 cm, zbo­ni­to­waną na 84 punkty. Wywo­dziła się z rodziny Poło­niny. Wicher krył w latach 1969 – 1971 w Ula­nicy (p. Brzozów). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Werbel Khc 72 (Orzech – Nastka), gniady bez odmian, uro­dzony 22 stycznia 1966 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 137 – 175 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 76 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem dobrym. Jego matka Nastka Khc 42 (Gacek III – Nako­neczna) uro­dziła się w 1950 roku w SK Racot, była myszatą klaczą bez odmian, o wymia­rach 130 – 170 – 16 cm, zbo­ni­to­waną na 77 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gorala i rodziny Nako­necznej. Werbel krył w latach 1969 – 1971 w Lisznej (p. Sanok). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Wil­czur Khc 76 (Orzech – Rabatka), kary bez odmian, uro­dzony 30 stycznia 1966 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 136 – 176 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem bardzo dobrym. Jego matka Rabarka Khc 100 (Hroby – Stu­bienka) uro­dziła się w 1962 roku w SK Siary, była myszatą klaczą bez odmian, o wymia­rach 137 – 185 – 17,6 cm, zbo­ni­to­waną na 84 punkty. Wywo­dziła się z rodziny Sroczki. Wil­czur krył w latach 1969 – 1970 w Kli­kowej (p. Tarnów) i w 1971 roku w Woli Żele­chow­skiej (p. Dąbrowa Tar­nowska). Wybra­ko­wany 30 lipca 1971. Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Afekt Khc 82 (Orzech – Rabatka), gniady, uro­dzony 1 grudnia 1967 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 139 – 170 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 77 punktów. Był pełnym bratem Wil­czura. Afekt krył w 1971 roku w Łącku (p. Nowy Sącz), w 1972 roku w Dąbrowie (p. Nowy Sącz), w latach 1973 – 1976 w Łyczanej (woj. nowo­są­deckie), w latach 1977 – 1981 w SK Siary i w latach 1982 – 1984 w Stró­żach (woj. tar­now­skie). Wyeli­mi­no­wany z Pań­stwo­wego Stada Ogierów w 1984 roku. Brzeski i in. [1988] podali, że został ogierem czo­łowym w SK Siary nie ze względu na swoje walory, ale dla­tego, że w tamtym momencie był jedynym ogierem wywo­dzącym się z rodu Polana. W stad­ninie krył klacze bez krwi Hro­bego V-22 i Gorala X, o bardzo pol­skich rodo­wo­dach. Ogółem dał 40 źre­biąt speł­nia­ją­cych wymogi rasy (14 ogierów i 26 klaczy). Jego 3 synów i 13 córek otrzy­mało licencję.

Azyl Khc 89 (Orzech – Nir­wana), ska­ro­gniady bez odmian, uro­dzony 12 stycznia 1968 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 133 – 164 – 18 cm, zbo­ni­to­wany na 77 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem bardzo dobrym. Pełny brak ogiera Turek. Azyl krył w latach 1971 – 1973 w Dymi­trowie Małym (p. Tar­no­brzeg). Wyeli­mi­no­wany z hodowli w 1973 roku. Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Alarm Khc 85 (Orzech – Hre­czecha), ska­ro­gniady bez odmian, uro­dzony 23 stycznia 1968 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 136 – 168 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 75 punktów. Zali­czył próbę dziel­ności z wyni­kiem bardzo dobrym. Alarm krył w latach 1971 – 1972 w Szuf­na­rowej (p. Strzyżów). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Ataman Khc 88 (Orzech – Tatarka), ciem­no­my­szaty bez odmian, uro­dzony 14 kwietnia 1968 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 138 – 165 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 81 punktów. Jego matka Tatarka Khc 121 (Cukor-Gurgul-5 – Larynka) uro­dziła się w 1964 roku w SK Siary, była gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 138 – 178 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 86 punktów. Wywo­dził rodziny Agatki. Ataman krył w 1971 roku w Kli­kowej (p. Tarnów) i w latach 1972 – 1973 w Mędrzy­chowie (p. Dąbrowa Tar­nowska). Wyeli­mi­no­wany z Pań­stwo­wego Stada Ogierów w 1973 roku. Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

4. Czwarte poko­lenie potomne

Taternik Khc 120 (Trucht – Puchaczka), ska­ro­gniada z białą lewą tylną pęciną od wewnątrz, uro­dzony 27 kwietnia 1972 roku u Juliana Suchty w Trze­sławiu (woj. kra­kow­skie), ogier o wymia­rach 137 – 165 – 17,5 cm, zbo­ni­to­wany na 74 punkty. Jego wspól­czynnik inbredu wynosił 7,97% (był zin­bre­do­wany na Graż­dankę i Wujka). Jego matka Puchaczka  (Puchacz – Basta) wywo­dziła się z rodu Hro­bego i rodziny Zyrki. Nie została uwzględ­niona w wydanej dru­kiem księdze stadnej. Taternik krył w latach 1976 – 1977 w Racie­cho­wi­cach (w. kra­kow­skie). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Asan Khc 93 (Afekt – Barwa), ska­ro­gniada bez odmian, uro­dzony 27 lutego 1973 roku u Edwarda Górki w Mszal­nicy (woj. nowo­są­deckie), o wymia­rach 137 – 171 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 77 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 1,03% (inbre­do­wany na Wujka). Jego matka Barwa Khc 147 (Buczek – Cyrla po Cen­trator) uro­dziła się w 1967 roku także u Edwarda Górki, była myszatą klaczą z gwiazdką, lewą tylną pęciną i kopytem bia­łymi, o wymia­rach 147 – 171 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 77 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gorala, a jej matka była klaczą z jed­no­stronnym pocho­dze­niem. Asan krył w 1977 roku w Wię­cła­wi­cach Dwor­skich (woj. kra­kow­skie). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

og. Waćpan-W, fot. K. Kwie­cińska-Olszewska

Luzak Khc 140 (Afekt – Zięba), myszaty bez odmian, uro­dzony 9 marca 1979 roku w SK Siary, o wymia­rach 137 – 162 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,09% (zin­bre­do­wany na ogiera Hroby Khc 21). Jego matka Zięba Khc 141 (Gukor-Gurgul-5 – Sosenka) uro­dziła się w 1967 roku w SK Siary, była ciem­no­gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 134 – 173 – 17,5 cm, zbo­ni­to­waną na 80 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gur­gula i rodziny Poło­niny. Według Jac­kow­skiego [2006a] Luzak był bardzo ładny i dobry pokro­jowo (co zostało potwier­dzone przy­zna­niem mu zło­tego medalu na Kra­jowej Wystawie Zwie­rząt Hodow­la­nych w War­szawie w 1986 roku), mocny budową i cha­rak­terem, a zarazem łagodny i spo­kojny, choć o żywym tem­pe­ra­mencie. Spraw­dzał się w zaprzęgu i był przy­jemny w użyt­ko­waniu wierz­chowym. Zapewne dla­tego, że jak pisze Desz­czyńska [2010c], miał zupełnie nie­hu­cul­skie chody, które prze­ka­zywał potom­stwu. Nie­stety, dwu­krotnie prze­szedł ochwat, co znacznie obni­żyło jego war­tość użyt­kową. Barzyk i in. [1991] pisali, że odzna­czał się typowym hucul­skim wyglądem, bardzo bujną grzywą i ogonem. Podobnie jak jego przod­kowie, dawał jed­no­lite potom­stwo. W pierw­szym pro­gramie hodowli koni hucul­skich w Polsce umiesz­czony jako jeden z siedmiu przed­sta­wi­cieli rodów użyt­ko­wa­nych w ówcze­snym czasie w hodowli. Krył w latach 1982 – 1993 krył w SK Siary, w 1994 roku w Rzu­chowej (woj. tar­now­skie) i w latach 1995 – 1996 w ZZD Odrze­chowa. Wyeli­mi­no­wany z hodowli w 1996 roku. Dał 96 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (52 ogiery i 44 klacze). 9 jego synów i 41 córek otrzy­mało licencję.

Nawał Khc 148 (Afekt – Zawieja), jasno­gniady bez odmian, uro­dzony 2 stycznia 1981 roku w SK Siary, o wymia­rach 138 – 178 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,72% (inbre­do­wany na Hro­bego Khc 21 i Cedryta). Jego matka Zawieja Khc 140 (Gukor-Gurgul-5 – Saga) uro­dziła się w 1967 roku w SK Siary, była ciem­no­gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 135 – 172 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 78 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gur­gula i rodziny Wołgi. Nawał krył w latach 1984 – 1986 w Kli­kowej (woj. tar­now­skie), w 1987 roku w Kar­wo­drzy (woj. tar­now­skie), w latach 1988 – 1989 w Pale­śnicy (woj. tar­now­skie), w latach 1990 – 1992 w Brzanie (woj. nowo­są­deckie), w 1993 roku w Miliku (woj. nowo­są­deckie), w 1994 roku w Kra­si­czynie (woj. prze­my­skie), w 1995 roku Trzciańcu (w. kro­śnień­skie), w latach 1996 – 2000 w Witówku (w. war­mińsko-mazur­skie), w latach 2001 – 2003 we Wło­dawie (w. lubel­skie) i w 2004 roku w SKH Gła­dy­szów. Dał 16 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (7 ogierów i 9 klaczy). Jeden jego syn i 8 córek otrzy­mało licencję. Krył też klacze innych ras.

5. Piąte poko­lenie

Pin­czer Khc 160 (Luzak – Kon­sola), gniady bez odmian, uro­dzony 17 lutego 1983 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 137 – 173 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 77 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 6,88% (inbre­do­wany na Cukor-Gur­gula-5 i Orzecha). Jego matka Kon­sola Khc 184 (Elf – Dzie­wanna) uro­dziła się w 1978 roku w SK Siary, była gniadą klaczą z siwizną, o wymia­rach 140 – 175 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 78 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gorala i rodziny Poło­niny. Pin­czer krył w latach 1986 – 1991 w Cha­bówce (woj. nowo­są­deckie) i w 1992 roku w PSO Kli­kowa. W tym też roku został sprze­dany do Austrii. W Polsce nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo. W Austrii był użyty w hodowli i zostawił po sobie licen­cjo­no­wa­nych synów. Padł 16 kwietnia 2010 roku.

Roz­maryn Khc 167 (Luzak – Jagódka), gnia­do­sro­katy, uro­dzony 3 marca 1984 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 142 – 192 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 10,35% (inbre­do­wany na Cukor-Gur­gula-5, Hro­bego Khc 21 i Wyderkę). Jego matka Jagódka Khc 177 (Zefir – Zagadka) uro­dziła się w 1977 roku w SK Siary, była gnia­do­sro­katą klaczą, o wymia­rach 137 – 176 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 83 punkty. Wywo­dził się z rodu Gur­gula i rodziny Wyderki. Roz­maryn krył w latach 1987 – 1988 w PSO Kli­kowa i w 1989 roku w Ole­śnicy (woj. tar­now­skie). Wyeli­mi­no­wany z Pań­stwo­wego Stada Ogierów w 1989 roku. Dał jed­nego źre­baka (ogierka) speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Rapsod Khc 163 (Luzak – Jagła), gniady bez odmian, uro­dzony 6 kwietnia 1984 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 140 – 180 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 9,33% (inbre­do­wany na Rabatkę, Cukor-Gur­gula-5 i Hro­bego Khc 21). Jego matka Jagła Khc 176 (Zefir – Farma) uro­dziła się w 1977 roku w SK Siary, była jasno­gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 136 – 175 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 80 punktów. Wywo­dził się z rodu Gur­gula i rodziny Sroczki. Rapsod krył w latach 1987 – 1990 w Mar­kowej (woj. rze­szow­skie), w latach 1991 – 1992 w Kośnej (woj. rze­szow­skie), w 1993 roku w Lesz­czawej (woj. prze­my­skie), w 1994 roku w Kra­si­czynie (woj. prze­my­skie). Póź­niej sprze­dany na Węgry. Krył w Parku Naro­dowym Agg­telek pod imie­niem Polan Rapsod. W Polsce nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo. Na Węgrzech był użyty w hodowli i zostawił po sobie licen­cjo­no­wa­nych synów.

Numar Khc 153 (Luzak – Magma), gniady z gwiazdką, uro­dzony 21 stycznia 1986 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 134 – 175 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,63% (inbre­do­wany na Cukor-Gur­gula-5). Jego matka Magma Khc 194 (Dioryt – Doba) uro­dziła się w 1980 roku w SK Siary, była jasno­gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 138 – 172 – 17 cm, zbo­ni­to­waną na 77 punktów. Wywo­dził się z rodu Hro­bego i rodziny Nako­necznej. Numar krył w 1989 roku w PSO Kli­kowa i w tym też roku został wyeli­mi­no­wany ze Stada. Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Folusz (Luzak – Magma), ciem­no­gniady z gwiazdką, uro­dzony 13 stycznia 1989 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 138 – 176 – 20 cm. Pełny brat Numara. Nie został uwzględ­niony w wydanej dru­kiem księdze stadnej. O jego karierze hodow­lanej nic nie wia­domo.

Largo Khc 222 (Luzak – Murawa), kary bez odmian, uro­dzony 11 stycznia 1991 roku w SK Siary, ogier o wymia­rach 138 – 167 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,71% (inbre­do­wany na Cukor-Gur­gula-5). Jego matka Murawa Khc 197 (Dioryt – Donica) uro­dziła się w 1980 roku w SK Siary, była karą klaczą bez odmian, o wymia­rach 141 – 190 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 80 punktów. Wywo­dziła się z rodu Hro­bego i rodziny Laliszki. W 1996 roku Largo zajął pierwsze miejsce w ocenie pły­towej ogierów na II Dniach Hucul­skich. Krył w latach 1995 – 1996 w SKH Gła­dy­szów, w latach 1997 – 2003 w Olsza­nowej (w. pomor­skie) i w 2008 roku w Połczynie Zdroju (w. zachod­nio­po­mor­skie). Dał 65 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (40 ogierów i 25 klaczy). 5 jego córek otrzy­mało licencję.

Liwan (Luzak – Magma), gniady, uro­dzony w 1995 roku w SKH Gła­dy­szów. Pełny brat Numara i Folusza. Nie został uwzględ­niony w wydanej dru­kiem księdze stadnej. Dał jedną licen­cjo­no­waną czy­sto­ra­sową córkę.

Len Khc 224 (Luzak – Murawa), ciem­no­my­szaty, uro­dzony 15 kwietnia 1993 roku w SKH Gła­dy­szów, ogier o wymia­rach 139 – 166 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Pełny brat Largo. W 1996 roku uzy­skał tytuł vice czem­piona hodow­la­nego na II Dniach Hucul­skich. W tym też roku w parze z ogierem Baca (Piaf – Betania) powo­żony przez Seba­stiana Bie­dronia zajął drugie miejsce w kon­kursie zręcz­ności powo­żenia pod­czas Regio­nalnej Wystawy Zwie­rząt Hodow­la­nych w Kli­kowej. W 1998 roku dosia­dany przez Kingę Prze­klasę zajął ex aequo drugie i trzecie miejsce razem z wała­chem Laufer (Rewir – Sala­mandra) w czem­pio­nacie użyt­kowym na IV Dniach Hucul­skich. Len krył w 1996 roku SO Kli­kowa, w 1997 roku w Mar­kowej (w. rze­szow­skie), w 1998 roku w Izbach, Mosz­cze­nicy i Gali­cach (w. nowo­są­deckie), w latach 1999 – 2001 w Zamo­ściu, w 2002 roku w Kor­bie­lowie (w. ślą­skie), w 2003 roku w SO Kli­kowa i w Iwkowej (w. mało­pol­skie), w latach 2006 – 2017 w SKH Gła­dy­szów, a w 2014 roku także w Biesz­czadzkim Parku Naro­dowym. W począt­kowym okresie kariery hodow­lanej (zanim przybył do Gła­dy­szowa) miał pomy­lone doku­menty z ogierem Baca (Piaf – Betania), krył i wystę­pował na zawo­dach i poka­zach jako Baca. Dał 112 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (59 ogierów i 53 klacze), w tym 13 jego synów i 35 córek otrzy­mało licencję.

Onasis Khc 242 (Luzak – Orka ex Ostroga), gniady bez odmian, uro­dzony 22 marca 1994 roku w ZZD Odrze­chowa, ogier o wymia­rach 134 – 157 – 18 cm, zbo­ni­to­wany na 80 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 7,41% (inbre­do­wany na Afekta). Jego matka Orka ex Ostroga Khc 568 (Hawrań – Oksza ex Łoza) uro­dziła się w 1990 roku w ZZD Odrze­chowa, była jasno­gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 137 – 168 – 17 cm, zbo­ni­to­waną na 78 punktów. Wywo­dziła się z rodu Hro­bego i rodziny Wołgi. Onasis krył w latach 1998 – 1999 w Odrze­chowej (w. pod­kar­packie), a w latach 2000 – 2003 w Kal­ni­kowie (w. pod­kar­packie). Dał 5 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (2 ogiery i 3 klacze). Dwie jego córki otrzy­mały licencję. O innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Vat (Nawał – Wróżka), gniady, uro­dzony 15 maja 2002 roku u Tade­usza Ostrow­skiego w Koro­lówce Osa­dzie (woj. lubel­skie), ogier o wymia­rach 134 – 168 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 5,33% (inbre­do­wany na Cukor-Gur­gula-5, Cedryta i Wip­czyja). Jego matka Wróżka Khc 810 (Banysz – Wik­toria) uro­dziła się w 1996 roku w Instytut Gene­tyki PAN w Jastrzębcu (w. war­szaw­skie), była ciem­no­kasz­ta­no­watą klaczą, o wymia­rach 144 – 185 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 80 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gur­gula i rodziny Wydry. Vat krył w latach 2006 – 2011 w Głu­chowie (w. łódzkie), w 2012 roku w Brze­zi­nach (w. łódzkie), w latach 2013 – 2015 ponownie w Głu­chowie (w. łódzkie) i w latach 2017 – 2019 roku w Bulia­nowie (w. świę­to­krzy­skie). Dał 28 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (13 ogierów i 15 klaczy). 4 jego córki otrzy­mały licencję. Krył także klacze innych ras.

6. Szóste poko­lenie potomne

 Pamacs Khc 253 (Rapsod – Ousor VIII-20 Anett), ska­ro­gniady bez odmian, uro­dzony 30 maja 2000 roku w Parku Naro­dowym Agg­telek na Węgrzech, ogier o wymia­rach 133 – 163 – 18 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 1,65%. Na Węgrzech nosił imię Polan Pamacs. Zaku­piony do Polski wraz ze swoimi pół­braćmi Pagatem i Pongo w paź­dzier­niku 2001 roku przez Mariana Sie­jaka z Bogu­szynka. Jego matka Ousor VIII-20 Anett (Ousor VIII – 438 Goral XIII-99) uro­dziła się w 1989 roku w Stad­ninie Koni w Łuczynie w Rumuni, jej wymiary wyno­siły 136 – 176 – 17,5 cm. Wywo­dziła się z rodziny rumuń­skiej klaczy 1 Panca. Pamacs krył w latach 2003 – 2011 w Bogu­szynku (w. wiel­ko­pol­skie), w 2013 roku w Iwkowej (w. mało­pol­skie) i w latach 2014 – 2015 w Kno­pinie (w. war­mińsko-mazur­skie). Dał 54 czy­sto­ra­sowe źre­bięta (33 ogiery i 21 kaczy). 5 jego synów i 10 córek otrzy­mało licencję. Krył też klacze innych ras. Jeden jego syn otrzymał licencję jako kuc. Pamacs padł w sile wieku 26 paź­dzier­nika 2015 roku. W 2015 roku Polski Związek Hodowców Koni ufun­dował spe­cjalną nagrodę dla Zofii i Mariana Sie­jaków, któ­rych wła­sno­ścią był Pamacs przez więk­szość swojej kariery hodow­lanej, z podzię­ko­wa­niem za wkład w zacho­wanie rzad­kiego rodu Polana.

Pongo (Rapsod – Ousor Ger­trud), kary, uro­dzony 24 kwietnia 2000 roku w Parku Naro­dowym Agg­telek na Węgrzech, ogier o wymia­rach 138 – 180 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 81 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 2,93%. Na Węgrzech nosił imię Polan Pongo. Jego matka Ousor Ger­trud (Ousor-26 – Ousor Ara) uro­dziła się w 1991 roku na Węgrzech, była gniadą klaczą, o wymia­rach 133 – 165 – 16 cm. Wywo­dziła się z rodziny węgier­skiej klaczy 3248 Arvacska. Nie­stety Pongo nie był czy­stym hucułem, gdyż w szó­stej gene­racji jego przodków znaj­duje się ogier fiordzki Dychov (Rin­gulv – Doris II), a w siódmej ogier fiordzki Byrlad (Olaf – Strype). Pongo krył w latach 2008 – 2012 w Bro­dowie (w. wiel­ko­pol­skie) i w 2017 roku w Sad­kowie (w. mazo­wieckie). Dał 17 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (10 ogierów i 7 klaczy). Dwie jego córki otrzy­mały licencję. Krył też klacze innych ras.

Pagat Khc 252 (Rapsod – Ousor Eben), kary, uro­dzony 17 maja 2000 roku w Parku Naro­dowym Agg­telek na Węgrzech, ogier o wymia­rach 133 – 160 – 17 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 2,66%. Na Węgrzech nosił imię Polan Pagat. Jego matka Ousor Eben (Ousor-26 – Goral Tunde) uro­dziła się w 1989 roku na Węgrzech, była gniadą klaczą, o wymia­rach 133 – 170 – 17,5 cm. Wywo­dziła się z rodziny węgier­skiej klaczy 3249 Aspi­rans. Pagat krył w 2003 roku w Sarbce (w. wiel­ko­pol­skie). Krył tylko klacze innych ras.

Playboy Khc 263 (Len – Har­monia), gnia­do­sro­katy, uro­dzony 4 lutego 1999 roku w Stad­ninie Koni Hucul­skich i Arab­skich Izby Sta­ni­sława Pasonia, ogier o wymia­rach 137 – 163 – 18 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 9,91% (inbre­do­wany na Ziębę matkę Luzaka i Gorala X). Jego matka Har­monia Khc 416 (Szafir – Hreczka) uro­dziła się w 1990 roku w ZR Iglo­pool w Mich­niowu (woj. rze­szow­skie), była gnia­do­sro­katą klaczą, o wymia­rach 136 – 175 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 80 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gur­gula i rodziny Poło­niny. W 2003 roku Playboy w czasie eli­mi­nacji do ogól­no­pol­skiego czem­pio­natu w Rudawce Ryma­now­skiej zdobył tytuł vice czem­piona ogierów. Krył w latach 2003 – 2010 w Wólce Rokic­kiej (w. lubel­skie) i w latach 2011 – 2019 w Ole­śni­kach (w. lubel­skie). Dał 56 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (26 ogierów i 30 klaczy). 15 jego córek otrzy­mało licencję. Krył też klacze innych ras.

Gwiazdor Khc 209 (Len – Gejsza), ciem­no­gniady, uro­dzony 3 marca 2001 roku u Teo­dora Kosiar­skiego w Łęcznej (woj. lubel­skie), ogier o wymia­rach 142 – 180 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 6,04% (inbre­do­wany na Hro­bego V-22). Jego matka Gejsza Khc 399 (Rewir – Gawęda) uro­dziła się w 1992 roku w SK Siary, była gniadą klaczą z czte­rema bia­łymi nogami, o wymia­rach 134 – 169 – 17 cm, zbo­ni­to­waną na 77 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gorala i rodziny rumuń­skiej klaczy Aglaia. W 2004 roku Gwiazdor zdobył tytuł vice czem­piona hodow­la­nego i dosia­dany przez Damiana Dziambę zajął 3 miejsce w spor­towej ścieżce hucul­skiej na X Dniach Hucul­skich w Gła­dy­szowie. Wybrany naj­lep­szym koniem Mię­dzy­na­ro­do­wego Czem­pio­natu Koni Hucul­skich w Topol­czan­kach na Sło­wacji w 2005 roku. Zajął tam także 1 miejsce na płycie w klasie ogierów trzy- i czte­ro­let­nich oraz powo­żony przez Seba­stiana Bie­dronia zajął 3 miejsce w kon­kursie zręcz­ności powo­żenia (w parze z ogierem Fry­de­ryko (Okoń – Fajka)). W 2008 roku zajął 2 miejsce w zawo­dach zaprzęgów w Rudawce Ryma­now­skiej i 2 miejsce w kon­kursie zręcz­ności powo­żenia na XIV Dniach Hucul­skich (także w parze z Fry­de­ryko, ale powo­żony przez Rado­sława Bie­dronia). W 2009 roku zajął 2 miejsce w kon­kursie zręcz­ności powo­żenia na III Mię­dzy­na­ro­dowym Czem­pio­nacie Koni Hucul­skich HIF w Stadl Paura w Austrii (w parze z Fry­de­ryko, powo­żony przez Seba­stiana Bie­dronia). Gwiazdor krył w  latach 2004 – 2005 w SKH Gła­dy­szów i w latach 2006 – 2007 w SO Kli­kowa. Użyt­kując Gwiaz­dora, SKH Gła­dy­szów po raz pierwszy w swojej historii się­gnęła po ogiera uro­dzo­nego w Polsce poza stad­niną. Nie­stety okazał się cał­ko­wicie bez­płodny.

Gejzer (Len – Gejsza), karo­sro­katy, uro­dzony 6 lutego 2002 roku u Teo­dora Kosiar­skiego w Łęcznej (woj. lubel­skie), o wymia­rach 145 – 193 – 20,5 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Pełny brat Gwiaz­dora. W 2007 roku zajął 1 miejsce i otrzymał tytuł czem­pion na XXII Kra­jowej Wystawie Zwie­rząt Hodo­wa­nych w Poznaniu (POLAGRA), w tym też roku zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Bukowej Małej. W 2009 roku w zawo­dach łucz­ników kon­nych w Bukowej Małej „W tra­dycji Hucul­skiej i Mon­gol­skiej” zajął 1 miejsce na torze węgier­skim oraz 1 miejsce w kla­sy­fi­kacji ogólnej. W 2010 roku dosia­dany przez wła­ści­ciela Zbi­gniewa Żura­wicza zajął 1 miejsce w spor­towej ścieżce hucul­skiej w Zawa­lowie. W 2011 roku zajął 2 miejsce w ocenie pły­towej pod­czas eli­mi­nacji w Bukowie Małej. Gejzer krył w latach 2008 – 2019 w Bukowej Małej (w. lubel­skie). Dał 19 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (9 ogierów i 10 klaczy). 4 jego córki otrzy­mały licencję. Krył też klacze innych ras.

Lucky (Len – L-Ofelia), kara, uro­dzony 14 czerwca 2003 roku u Tomasza Malec­kiego w Jabłonce (w. war­mińsko-mazur­skie), ogier o wymia­rach 142 – 185 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 9,42% (inbre­do­wany na Donicę po Goral X i Hro­bego V-22). Jego matka L-Ofelia Khc 488 (Rewir – Laszka) uro­dziła się w 1994 roku w SKH Gła­dy­szów, była karą klaczą bez odmian, o wymia­rach 134 – 166 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 79 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gorala i rodziny Laliszki. Lucky krył w latach 2008 – 2019 w Jabłonce (w. war­mińsko-mazur­skie). Dał 36 czy­sto­ra­so­wych źre­bięta (17 ogierów i 19 klaczy). 7 jego córek otrzy­mało licencję. Krył też klacze innych ras.

Waćpan (Len – Ważka), gniady, uro­dzony 30 wrze­śnia 2003 roku u Zyg­munta Wrony w Lublinie, ogier o wymia­rach 142 – 192 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 9,89% (inbre­do­wany na Dio­ryta, Cukor-Gurgul-5 i Orzecha). Jego matka Ważka Khc 746 (Rygor – Pobudka) uro­dziła się w 1992 roku w Zoo­tech­nicznym Zakła­dzie Doświad­czalnym w Odrze­chowej, była gniadą klaczą, o wymia­rach 134 – 167 – 17 cm, zbo­ni­to­waną na 78 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gorala i rodziny Wydry. Waćpan krył w latach 2008 – 2009 w Rud­niku (w. lubel­skie). Nie zostawił żad­nego potom­stwa speł­nia­ją­cego wymogi rasy, a o innym jego potom­stwie nic nie wia­domo.

Goniec (Len – Gotka ex Goral XIX-16), ska­ro­gniady, uro­dzony 31 maja 2004 roku u Janusza Szota w Iwkowej (w. mało­pol­skie), ogier o wymia­rach 146 – 174 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 1,76%. Jego matka Gotka ex Goral XIX-16 (Goral XIX – 685 Pri­slop VIII-76) uro­dziła się w 1996 roku w SK Łuczyna w Rumuni, w 1999 roku została impor­to­wana do Polski wraz z grupą pięciu innych klaczy. W Polsce zmie­niono jej imię. Była ska­ro­gniadą klaczą, o wymia­rach 140 – 169 – 17 cm, zbo­ni­to­waną na 78 punktów. Wywo­dziła się z rodziny rumuń­skiej klaczy Dere­moxa. Goniec nie zostawił żad­nego potom­stwa. Padł 11 lutego 2007 roku.

Paton (Len – Wega II), ciem­no­my­szaty, uro­dzony 1 kwietnia 2006 roku u Zbi­gniewa Drew­nioka w Szklar­skiej Porębie (w. dol­no­ślą­skie), o wymia­rach 138 – 173 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 10,37% (inbre­do­wany na Luzaka). Jego matka Wega II (Bojkot – Wafelka) uro­dziła się w 2000 roku, była kasz­ta­no­watą klaczą, o wymia­rach 142 – 178 – 17,5 cm, zbo­ni­to­waną na 80 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gur­gula i rodziny Poło­niny. Paton dał 3 czy­sto­ra­sowe źre­bięta (1 ogierka i 2 klacze). Jedna jego córka otrzy­mały licencję.

Nurt (Len – Neretwa), gniady, uro­dzony 17 marca 2008 roku w SKH Gła­dy­szów, ogier o wymia­rach 144 – 183 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 81 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 9,98% (inbre­do­wany na Dio­ryta i Gorala X). Jego matka Neretwa Khc 514 (Baca – Olcha ex Oktawa) uro­dziła się w 1999 roku w SKH Gła­dy­szów, była gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 132 – 168 – 19 cm, zbo­ni­to­waną na 76 punktów. Wywo­dziła się z rodu Pie­trosu i rodziny Nako­necznej. Według Peckiel [2013] Nurt był zwięzły, krótki, o dobrej, głę­bo­kiej kło­dzie. W czasie kwa­li­fi­kacji pre­zen­tował nieco krótki wykrok w stępie i kłusie, jednak uwzględ­niając jego pocho­dzenie z rzad­kiego rodu Polana, komisja posta­no­wiła zakwa­li­fi­kować go do hodowli. W 2018 roku zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Cho­rzowie. Krył w 2011 roku w SKH Gła­dy­szów, w latach 2012 – 2013 w Brzy­skiej (w. pod­kar­packie), w 2017 roku w Czer­ni­chowie (w. ślą­skie) i w latach 2018 – 2019 w Cho­rzowie (w. pod­kar­packie). Dał 29 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (12 ogierów i 17 klaczy). 4 jego córki otrzy­mały licencję. Krył też klacze innych ras.

Judym (Len – Iliada), ska­ro­gniady, uro­dzony 2 stycznia 2010 roku w SKH Gła­dy­szów, o wymia­rach 140 – 172 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 82 punkty. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,09% (inbre­do­wany na Hro­bego V-22 i Cukor-Gur­gula-5). Jego matka Iliada (Pri­slop IX-81 – Iryska) uro­dziła się w 2002 roku w SKH Gła­dy­szów, była gniadą klaczą, o wymia­rach 139 – 170 – 17,5 cm. Wywo­dziła się z rodziny Nako­necznej. W 2012 roku Judym został wybrany czem­pionem ogierów dwu­let­nich na mło­dzie­żowym czem­pio­nacie w Kli­kowej. W 2013 roku był naj­wyżej oce­nionym ogierem trzy­letnim, został wybrany czem­pionem ogierów i naj­lep­szym koniem pokazu na mło­dzie­żowym czem­pio­nacie w Kli­kowej. W tym też roku zajął 3 miejsce w ścieżce hucul­skiej do próby dziel­ności w Regie­towie. W 2014 roku został naj­wyżej oce­niony na płycie i wybrany czem­pionem ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Regie­towie. W tym też roku pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął 2 miejsce w sko­kach seniorów i 3 miejsce pod Mar­lonem Wró­blem w sko­kach juniorów pod­czas XX Dni Hucul­skich. W 2015 roku został nagro­dzony złotym medalem na Kra­jowej Wystawie Zwie­rząt Hodow­la­nych w Poznaniu (1 na płycie, 3 w ścieżce hucul­skiej i 1 w kla­sy­fi­kacji ogólnej). W tym też roku zajął 2 miejsce w ocenie pły­towej i został wybrany vice czem­pionem ogierów w czasie eli­mi­nacji w Regie­towie, zajął 2 miejsce w ocenie pły­towej i został wybrany czem­pionem ogierów w czasie eli­mi­nacji w Sielcu, zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej i został wybrany vice czem­pionem ogierów, oraz pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął 2 miejsce w kon­kursie skoków w czasie eli­mi­nacji w Rudawce Ryma­now­skiej. Zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej i został wybrany vice czem­pionem, oraz pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął 2 miejsce w ścieżce spor­towej i 3 miejsce w sko­kach oraz pod Mar­lonem Wró­blem 2 miejsce w sko­kach juniorów pod­czas XXI Dni Hucul­skich. W 2016 roku zajął 2 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany vice czem­pionem pod­czas eli­mi­nacji w Regietów, zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Sielcu, zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany czem­pionem, pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął też 2 miejsce w sko­kach pod­czas eli­mi­nacji w War­szawie na Bia­ło­łęce, zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany czem­pionem, pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął 1 miejsce w ścieżce eli­mi­na­cyjnej i całych eli­mi­na­cjach w Rudawce Ryma­now­skiej, zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i całych eli­mi­na­cjach w Mło­dzi­kowie. Pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął 1 miejsce w ścieżce hucul­skiej pod­czas Mię­dzy­na­ro­do­wego Czem­pio­natu Koni Hucul­skich w Topol­czan­kach. Zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany czem­pionem pod­czas XXII Dni Hucul­skich, pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął też 2 miejsce w ścieżce czem­pio­na­towej i 1 miejsce w ścieżce spor­towej. W 2017 roku zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany czem­pionem pod­czas eli­mi­nacji w Regie­towie oraz pod Łuka­szem Pup­czy­kiem 1 miejsce w ścieżce eli­mi­na­cjach i 1 w całych eli­mi­na­cjach, zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i 3 w całych eli­mi­na­cjach w Rudawce Ryma­now­skiej. Zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas XXIII Dni Hucul­skie i pod Łuka­szem Pup­czy­kiem 1 miejsce w ścieżce spor­towej. W 2018 roku zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany czem­pionem pod­czas eli­mi­nacji w Regie­towie, pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął 3 miejsce w ścieżce eli­mi­na­cyjnej i 2 w całych eli­mi­na­cjach, zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany czem­pionem pod­czas eli­mi­nacji w Rze­szo­ta­rach oraz pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął 3 miejsce w sko­kach, zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany czem­pionem pod­czas eli­mi­nacji w Koła­czy­cach. Zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został czem­pionem hodow­lanym na XXII Dniach Hucul­skich, jako pierwszy ogier się­gając po ten tytuł po raz drugi (umoż­li­wiła mu to zmiana prze­pisów doko­nana wła­śnie w tym roku, wcze­śniej po tytuł czem­piona Dni Hucul­skich ogier mógł się­gnąć tylko raz). Judym odznacza się wyjąt­kowo gęstą i puszystą grzywą. Peckiel [2013] podaje, że w czasie uzna­wania Judym zapre­zen­tował świetny ruch, regu­larny i ryt­miczny kłus oraz swo­bodny stęp. Jaklińska 

[za Jaku­bowska 2019]

, zoo­technik z SKH Gła­dy­szów, tak wspo­mina początek jego kariery: robił wszystko, żebym go zauwa­żyła. (…) Mam to szczę­ście, że mieszkam w sąsiedz­twie pastwisk przy stajni w Gła­dy­szowie i bardzo często konie mam na wycią­gnięcie ręki. Któ­regoś dnia, sie­dząc przed domem, zauwa­żyłam bie­ga­ją­cego wzdłuż ogro­dzenia ogierka. Nie byłoby w tym nic dziw­nego, gdyby razem z nim bie­gały inne, ale nie – całe stado smacznie zaja­dało trawę, a on biegał i biegał. I to jak! Takiego kłusa chyba nigdy nie widziałam u hucuła. Tak mnie to zacie­ka­wiło, że pode­szłam i spraw­dziłam numery konia – Judym, syn Lna, a więc z cen­nego rodu Polana. Jesienią dostał licencję, a przez komisję został oce­niony jako naj­lepszy ze stawki mło­dych ogierów. On też był takim trochę „brzydkim kacząt­kiem”, z nie­sa­mo­witą puszystą grzywą i tym rewe­la­cyjnym ruchem. (…) – gdzie się nie pokazał, bił kon­ku­rencję dosko­nałym typem i ruchem. Ma przy tym wspa­niały cha­rakter i jest świetny użyt­kowo. Wygrał wszystko, co było do wygrania w Polsce, ale rów­nież z zawodów na Węgrzech, w Parku Naro­dowym Agg­telek, wrócił z tytułem czem­piona użyt­ko­wego. Judym krył w latach 2013 – 2019 w SKH Gła­dy­szów. Dał 28 sztuk potom­stwa (12 ogierów i 14 klaczy). 5 jego córek otrzy­mało licencję. 

Jan­tarek (Len – Jonia), myszaty, uro­dzony 18 lutego 2010 roku u Tade­usza Gajew­skiego w Mosz­cze­nicy (w. mało­pol­skie), ogier o wymia­rach 141 – 185 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punkty. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 6,39% (inbre­do­wany na Hro­bego V-22 i Cukor-Gur­gula-5). Jego matka Jonia Khc 265 (Ousor I – Idylla) uro­dziła się w 1989 roku w SK Siary, była jasno­gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 136 – 172 – 17,5 cm, zbo­ni­to­waną na 80 punktów. Wywo­dziła się z rodziny Góralki Nowo­są­dec­kiej. W 2014 roku Jan­tarek pod Łuka­szem Pup­czy­kiem zajął 3 miejsce w próbie dziel­ności w Regie­towie. Krył w latach 2014 – 2015 w Sękowej (w. mało­pol­skie) i w latach 2016 – 2019 w Owcza­rach (w. mało­pol­skie). Dał 26 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (12 ogierów i 14 klaczy). 3 jego córki otrzy­mały licencję.

Jeżyk (Len – Jawo­rzyna), kary, uro­dzony 6 kwietnia 2013 roku w SKH Gła­dy­szów, ogier o wymia­rach 143 – 177 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 80 punkty. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 6,83% (inbre­do­wany na Luzaka i Hro­bego V-22). Jego matka Jawo­rzyna (Powiew – Janulka) uro­dziła się w 2009 roku w SKH Gła­dy­szów, była gniadą klaczą, o wymia­rach 140 – 168 – 18,2 cm, zbo­ni­to­waną na 77 punktów. Wywo­dziła się z rodu Hro­bego i rodziny Góralki Nowo­są­dec­kiej. Według Gibały [2017] pod­czas uzna­wania Jeżyk zapre­zen­tował dobry huculski typ, samczy wygląd, bardzo głę­boką klatkę pier­siową i swo­bodne, poprawne chody. W 2019 roku zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Regie­towie. Jeżyk krył w latach 2017 – 2019 w SKH Gła­dy­szów. Dał 5 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (3 klacze i 2 ogiery).

Jubiler (Len – Ilza), myszaty, uro­dzony 4 kwietnia 2014 roku w SKH Gła­dy­szów, ogier o wymia­rach 140 – 177 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punkty. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 6,42% (inbre­do­wany na Luzaka, Hro­bego V-22 i Cukor-Gur­gula-5). Jego matka Ilza (Powiew – Iryska) uro­dziła się w 2006 roku w SKH Gła­dy­szów, była ciem­no­my­szatą klaczą, o wymia­rach 138 – 166 – 17,5 cm, zbo­ni­to­waną na 78 punktów. Wywo­dziła się z rodu Hro­bego i rodziny Góralki Nowo­są­dec­kiej. W 2018 roku Jubiler pod Mariu­szem Borutą zajął 1 miejsce w ścieżce hucul­skiej do próby i 2 miejsce w całej próbie w Kli­kowej, a pod Kon­radem Górow­skim zajął też 2 miejsce w ścieżce eli­mi­na­cyjnej i 3 miejsce w całych eli­mi­na­cjach w Rudawce Ryma­now­skiej. W 2019 roku także pod Kon­radem Górow­skim pod­czas eli­mi­nacji w Rudawce Ryma­now­skiej powtó­rzył wynik z poprzed­niego roku. Jubiler krył w latach 2018 – 2019 roku w Zakła­dzie Doświad­czalnym IZ PIB Odrze­chowa. Dał jedną czy­sto­ra­sową klacz.

Waćpan-W (Len – Nie­za­po­mi­najka), gnia­do­sro­katy, uro­dzony 28 kwietnia 2015 roku w Biesz­czadzkim Parku Naro­dowym, o wymia­rach 141 – 171 – 19,3 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punkty. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 5,03% (inbre­do­wany na Afekta). Jego matka Nie­za­po­mi­najka (Puchacz – Nie­za­budka) uro­dziła się w 2004 roku w Biesz­czadzkim Parku Naro­dowym, była gnia­do­sro­katą klaczą, o wymia­rach 139 — 181 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 81 punktów. Wywo­dziła się z rodu Pri­slopa i rodziny Wydry. Jak podaje Peckiel [2019] Waćpan-W pod­czas kwa­li­fi­kacji zapre­zen­tował się jako uro­dziwy, dobrze roz­wi­nięty, bardzo sam­czym w wyrazie i zacho­waniu. Waćpan-W krył w 2019 roku w Kościanie (w. wiel­ko­pol­skie).

7. Siódme poko­lenie – synowie Pamacsa

Hasan z Sadyby (Pamacs – Hana), gniady, uro­dzony 25 kwietnia 2005 roku u Zofii i Mariana Sie­jaków w Bogu­szynku (w. wiel­ko­pol­skie), ogier o wymia­rach 135 – 179 – 17,5 cm, zbo­ni­to­wany na 81 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 3,40% (inbre­do­wany na Hro­bego V-22). Jego matka Hana (Goral XIV-9 Nero – Tajga) uro­dziła się w 2002 roku w Aster Hucul Club w Pradze w Cze­chach i w 2003 roku została spro­wa­dzona do Polski przez pań­stwa Sie­jaków, była ciem­no­my­szatą klaczą, o wymia­rach 133 – 166 – 17 cm, zbo­ni­to­waną na 79 punktów. Wywo­dziła się z rodziny austro-węgier­skiej klaczy 2 Kittka. Hasan z Sadyby w 2009 roku zajął 1 miejsce w próbie dziel­ności w Plec­kiej Dąbrowie. W 2010 roku został wybrany czem­pionem hodow­lany pod­czas eli­mi­nacji w Plec­kiej Dąbrowie. W 2011 roku zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Plecka Dąbrowa i został uznany za  wzo­rzec ogiera hucul­skiego Insty­tutu Zoo­tech­niki w Bali­cach. W 2015 roku zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Bogu­szynku, został wtedy też wybrany czem­pionem ogierów i naj­lep­szym ogierem z roku Polana. Krył w latach 2009 – 2013 i w 2015 roku w Plec­kiej Dąbrowie (w. łódzkie), w latach 2011, 2013 i 2014 w SKH Gła­dy­szów i w latach 2016 – 2019 w Izbach (w. pod­kar­packie). Dał 75 czy­sto­ra­so­wych źre­biąt (34 ogiery i 41 klaczy). 1 jego syn i 19 córek otrzy­mało licencję. Krył też klacze innych ras.

Lupo (Pamacs – Koliba), gniady, uro­dzony 27 maja 2005 roku u Kata­rzyny Demb­skiej w Krze­ko­to­wi­cach (w. wiel­ko­pol­skie), ogier o wymia­rach 135 – 177 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,89% (inbre­do­wany na Afekta). Jego matka Koliba (Negro – Karen) uro­dziła się w 2000 roku u Teresy Berkan-Roman w Stra­szydlu (w. pod­kar­packie), była gnia­do­sro­katą klaczą, o wymia­rach 143 – 188 – 19 cm, zbo­ni­to­waną na 81 punktów. Wywo­dziła się z rodu Ousora i rodziny Laliszki. W 2012 roku Lupo zajął 2 miejsce w eli­mi­na­cyjnej ścieżce hucul­skiej i 2 miejsce w całych eli­mi­na­cjach w Bogu­szynku. Lupo krył w 2008 roku w Grodźcu (w. wiel­ko­pol­skie), w 2009 roku w miej­sco­wości Orle Wielkie (w. wiel­ko­pol­skie), w latach 2010 – 2012 w Sza­mo­cinie (w. wiel­ko­pol­skie) i w latach 2013 – 2015 w Sarbce (woj. wiel­ko­pol­skie). Dał 23 czy­sto­ra­sowe źre­bięta (10 ogierów i 13 klaczy). Jedna jego córka otrzy­mała licencję. Krył też klacze innych ras.

Kastor z Sadyby (Pamacs – Zuzka), gniady, uro­dzony 25 kwietnia 2006 roku u Zofii i Mariana Sie­jaków w Bogu­szynku (w. wiel­ko­pol­skie), ogier o wymia­rach 135 – 165 – 18 cm, zbo­ni­to­wany na 80 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 3,13%. Jego matka Zuzka Khc 819 (Hroby VI-7 – Fasada) uro­dziła się w 1994 roku w Dobsinie na Sło­wacji i w kwietniu 2002 roku została spro­wa­dzona do Polski przez pań­stwa Sie­jaków, była bułaną klaczą, o wymia­rach 137 – 172 – 18,5 cm, zbo­ni­to­waną na 78 punktów. Wywo­dziła się z rodziny cze­cho­sło­wac­kiej klaczy 39 Franca (Zuzika). Kastor z Sadyby jako odsadek został  pomy­lony z wała­chem Litwor (Fry­de­ryko — Lira) i pod tamtym imie­niem, jako przed­sta­wi­ciel rodu Hro­bego, otrzymał licencję. W 2009 roku Kastor z Sadyby zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej i został wybrany czem­pionem ogierów pod­czas próby dziel­ności w Nie­le­pi­cach, dosia­dany przez Mag­da­lenę Kory­towską zajął też 1 miejsce w całej próbie. W 2013 roku zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej i został wybrany wice­czem­pion ogierów na zawo­dach w Szczy­rzucu. Krył w latach 2009 – 2010 w Grodźcu (w. wiel­ko­pol­skie), w latach 2012 – 2014 w Porąbce Iwkow­skiej (w. mało­pol­skie) i w 2015 roku w Tar­nowie (w. mało­pol­skie). Potem sprze­dany na Węgry. Dał 30 sztuk czy­sto­ra­so­wego potom­stwa (15 ogierów i 15 klaczy). Jego 1 syn i 2 córki otrzy­mały licencję. Krył też klacze innych ras.

Junior (Pamacs – Jagienka), ciem­no­my­szaty, uro­dzony 2 stycznia 2007 roku u Sta­ni­sława Gajew­skiego w Plec­kiej Dąbrowie (w. łódzkie), ogier o wymia­rach 139 – 180 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,30% (inbre­do­wany na Hro­bego V-22 i Cukor-Gugula-5). Jego matka Jagienka (Neszor – Jodełka) uro­dziła się w 2003 roku Sta­ni­sława Gajew­skiego w Plec­kiej Dąbrowie (w. łódzkie), była cem­no­my­szatą klaczą bez odmian, o wymia­rach 135 – 178 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 82 punkty. Wywo­dził się z rodu Ousora i rodziny Góralki Nowo­są­dec­kiej. Junior w 2010 roku zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Plec­kiej Dąbrowie. W 2011 roku zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany czem­pionem hodow­lanym pod­czas eli­mi­nacji w Plec­kiej Dąbrowie. W 2013 roku zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Rudawce Ryma­now­skej. Krył w latach 2011 – 2019 w Odrze­chowej (w. pod­kar­packie). Dał 39 sztuk czy­sto­ra­so­wego potom­stwa (21 ogierów i 18 klaczy). Jego 1 syn i 6 córek otrzy­mało licencję.

Kupidyn z Sadyby (Pamacs – Cyranka z Sadyby), ciem­no­gniady, uro­dzony 3 maja 2008 roku u Zofii i Mariana Sie­jaków w Bogu­szynku (w. wiel­ko­pol­skie), ogier o wymia­rach 138 – 171 – 18,8 cm, zbo­ni­to­wany na 80 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,47% (inbre­do­wany na Zefira, Goral IX-3 i Gorala IX). Jego matka Carynka z Sadyby (Wawel – Cilka) uro­dziła się w 2004 roku u Zofii i Mariana Sie­jaków w Bogu­szynku, była ska­ro­gniadą klaczą, o wymia­rach 137 – 168 – 18,5 cm, zbo­ni­to­waną na 79 punktów. Wywo­dziła się z rodu Gur­gula i rodziny cze­cho­sło­wac­kiej klaczy 90 Macocha. Według Peckiel [2013] ogier o męskim wyrazie i wyraźnym typie rasowym, ale z nie­zbyt poprawną budową koń­czyn, która nie prze­szka­dzała mu jednak świetnie zapre­zen­tować się w kłusie pod­czas uzna­wania. W 2012 roku zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas próby dziel­ności w Bogu­szynku. W 2017 roku zajął 3 miejsce w ocenie pły­towej ogierów pod­czas eli­mi­nacji w Mło­dzi­kowie. Krył w latach 2013 – 2018 w Kościanie (woj. wiel­ko­pol­skie) i w 2019 roku w Twar­dowie (woj. wiel­ko­pol­skie). Dał 21 sztuk czy­sto­ra­so­wego potom­stwa (10 ogierów i 11 klaczy). Krył też klacze innych ras.

8. Ósme poko­lenie

Lotek (Hasan z Sadyby – Lotka), jasno­gniady, uro­dzony 25 maja 2011 roku u Sta­ni­sława Gajew­skiego w Plec­kiej Dąbrowie (w. łódzkie), ogier o wymia­rach 138 – 170 – 19 cm, zbo­ni­to­wany na 79 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,87% (inbre­do­wany na ogiera Ousor Muráň i Zefira). Jego matka Lotka (Neszor – Lilijka) uro­dziła się w 2003 roku u Sta­ni­sława Gajew­skiego w Plec­kiej Dąbrowie, była gniadą klaczą bez odmian, o wymia­rach 135 – 175 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 81 punktów. Wywo­dził się z rodu Ousora i rodziny Laliszki. W 2012 roku Lotek zajął 2 miejsce w grupie ogierów rocz­nych na XII Ogól­no­pol­skim Czem­pio­nacie Mło­dzie­żowym Rasy Hucul­skiej w Kli­kowej. W 2013 roku zajął 3 miejsce w grupie ogierów dwu­let­nich na XIII Ogól­no­pol­skim Czem­pio­nacie Mło­dzie­żowym Rasy Hucul­skiej w Koła­czy­cach. Zajął też 2 miejsce wśród ogierów hucul­skich na wystawie hodow­lanej koni „Święto Konia“ w Sie­dlcu Trzeb­nickim. W 2014 roku zajął 1 miejsce w grupie ogierów dwu- i trzy­let­nich oraz został wygrany czem­pionem na XIV Ogól­no­pol­skim Czem­pio­nacie Mło­dzie­żowym Rasy Hucul­skiej w Kli­kowej. W 2015 roku zajął 2 miejsce w ocenie pły­towej ogierów i został wybrany wice­czem­pionem pod­czas eli­mi­nacji w Bogu­szynku, zajął też ex aequo 1/4 miejsce w eli­mi­na­cyjnej ścieżce hucul­skiej, 2 miejsce w całych eli­mi­na­cjach. Dosia­dany przez Kata­rzynę Hetman zajął 1 miejsce w sko­kach w czasie eli­mi­nacji w Sielcu. W 2016 roku zajął ex aequo 1/4 miejsce w ścieżce eli­mi­na­cyjnej pod­czas eli­mi­nacji w Mło­dzi­kowie. W 2017 roku pod Mar­kiem Bier­natem zajął ex aequo 1/2 miejsce w ścieżce eli­mi­na­cyjnej i 1 miejsce w całych eli­mi­na­cjach w Mło­dzi­kowie. W 2018 roku pod Mar­tyną Bugaj zajął 3 miejsce w sko­kach juniorów pod­czas eli­mi­nacji w Rze­szo­ta­rach, pod Jolantą Czopek zajął 3 miejsce w ścieżce hucul­skiej dla dzieci w czasie eli­mi­nacji w Rudawce Ryma­now­skiej i pod Alek­sandrą Stańko 1 miejsce w sko­kach pod­czas XXIV Dni Hucul­skich. Krył w 2016 roku w Motyczu (w. lubel­skie) i w 2017 roku w Psa­rach Koloni (w. świę­to­krzy­skie). Dał 2 czy­sto­ra­sowe źre­bięta (ogiera i klacz).

Lumen z Raju (Kastor z Sadyby – Lozanna), gniady, uro­dzony 8 lutego 2015 roku u Woj­ciecha Krzy­żaka w Porąbce Iwkow­skiej (w. mało­pol­skie), o wymia­rach 140 – 181 – 18,5 cm, zbo­ni­to­wany na 78 punktów. Jego współ­czynnik inbredu wynosił 4,76% (inbre­do­wany na Luzaka). Jego matka Lozanna (Piaf – Lawenda) uro­dziła się w 2004 roku w SKH Gła­dy­szów, była ska­ro­gniadą klaczą, o wymia­rach 143 – 182 – 18 cm, zbo­ni­to­waną na 77 punktów. Wywo­dził się z rodu Pie­trosu i rodziny Laliszki. W 2017 roku Lumen z Raju zajął 1 miejsce w grupie ogierów dwu­let­nich i został wybrany czem­pionem tej grupy na XVII Ogól­no­pol­skim Mło­dzie­żowym Czem­pio­nacie Koni Rasy Hucul­skiej w Kli­kowej. W 2018 roku zajął 1 miejsce w ocenie pły­towej do zaprzę­gowej próby dziel­ności i 1 w całej próbie w Kli­kowa. Krył w 2019 roku w Porąbce Iwkow­skiej (w. mało­pol­skie). Dał jed­nego czy­sto­ra­so­wego ogierka.

Oktan-O (Junior – Okta­wian-O), gniady, uro­dzony 28 marca 2015 roku ZZD Odrze­chowa, ogier o wymia­rach 136 – 175 – 19,5 cm, zbo­ni­to­wany na 81 punktów. Jego matka Oktawia-O (Gines – Odważna) uro­dziła się w 2007 roku w Odrze­chowej, była ciem­no­gniadą klaczą. Jej ojciec wywo­dził się z rodu Gur­gula, a matka z rodziny Wołgi. W 2016 roku zajął 3 miejsce w grupie ogierków rocz­nych na XVI Ogól­no­pol­skim Mło­dzie­żowym Czem­pio­nacie Koni Hucul­skich w Kli­kowej, a w 2018 roku zajął 3 miejsce w grupie ogierów trzy­let­nich na Ogól­no­pol­skim Mło­dzie­żowym Czem­pio­nacie Koni Hucul­skich w Kli­kowej. Jak podaje Peckiel [2019] pod­czas kwa­li­fi­kacji zapre­zen­tował bardzo dobry typ rasowy i płciowy, wyraźne cechy pry­mi­tywne, dobrą kości­stość, oże­bro­wanie i poprawny ruch.

Biblio­grafia

Barzyk J., Brzeski E., Jac­kowski M., Jazowska J., Kario W. (1991) – Konie hucul­skie – cz. III. Zesz. Nauk. AR Kraków, 29: 23 – 18.

Brzeski E., Górska K., Rudowski M. (1988) – Konie hucul­skie. PWN, War­szawa.

Desz­czyńska A. (2010c) – O tym, co Jaśmina wymy­ślił. Koń polski, 9: 22 – 27.

Hackl E. (1938) – Der Berg-Tarpan der Wald­kar­pa­then genannt Huzul. Verlag Frie­drich Beck Buch­han­dlung. Wien-Leip­zing.

Hol­länder M. (1938a) – Koń huculski. War­szawa.

Hro­boni Z. (1959) – Wra­żenia ze stadnin koni hucul­skich w Cze­cho­sło­wacji. Prze­gląd hodow­lany, 4: 31 – 33.

Jac­kowski M. (2006a) – Jaki jesteś, jaki byłeś koniu huculski? Cz. III. Cha­rak­te­ry­styka rodów i rodzin – rody męskie. Prze­gląd hodow­lany, 1: 23 – 26.

Jaku­bowska E. (2019) – Zostać człon­kiem stada. Hodowca i jeź­dziec, 2 (61):12 – 16.

Peckiel P. (2013) – Hucul­skie roz­danie, czyli nowe ogiery w hodowli. Jeź­dziec i hodowca, nr 1 (36): 56 – 57. Peckiel P. (2019) – Pięć nowych ogierów hucul­skich. Hodowca i jeź­dziec, 1 (60): 55 – 56. 

26. września 2019 by Katarzyna Majewska
Categories: Aktualności, Artykuły o koniach | Możliwość komentowania Ród ogiera huculskiego Polan została wyłączona

08. września 2019 by Katarzyna Majewska
Categories: Aktualności, Ogłoszenia | Możliwość komentowania została wyłączona

XIII Wielkopolski Czempionat Koni Huculskich, Racot 2018r

18 sierpnia 2018 w pięknej sce­nerii Stad­niny Koni Racot odbyły się eli­mi­nacje do Mistrzostw Polski Koni Hucul­skich oraz próba dla mło­dych koni. Towa­rzy­szyła nam upalna sło­neczna pogoda i naprawdę było na co popa­trzeć! Dosko­nale przy­go­to­wane hucuły bez pro­blemu radziły sobie z prze­szko­dami, zobaczcie sami. Gra­tu­lacje dla zawod­ników, wła­ści­cieli koni i hodowców!

Dzię­ku­jemy za miłą gościnę Stad­ninie Racot i do zoba­czenia za rok!

Zapra­szamy 🙂

DSC00226 DSC00238 DSC00244 DSC00253 DSC_1191 DSC_1193DSC_1032DSC_0914DSC_0915DSC_0919DSC_0922DSC_0924DSC_0928DSC_0932DSC_0949DSC_0963DSC_0983DSC_0868DSC_0873DSC_0887DSC_0892DSC_0902DSC_0903DSC_0907DSC_0909DSC_0788DSC_0814DSC_0816DSC_0818DSC_0829DSC_0832DSC_0833DSC_0834DSC_0841DSC_0843DSC_0703DSC_0706DSC_0717DSC_0723DSC_0733DSC_0739DSC_0740DSC_0688DSC_0689DSC_0690DSC_0691 DSC_1038 DSC_1055 DSC_1058 DSC_1065 DSC_0986 DSC_0991 DSC_0999 DSC_1006 DSC_1017 DSC_1031

 

 

 

23. sierpnia 2018 by Katarzyna Majewska
Categories: Aktualności | Możliwość komentowania XIII Wielkopolski Czempionat Koni Huculskich, Racot 2018r została wyłączona

Mini Ścieżka Huculska, Racot 18.08.2018 — fotorelacja

Pod­czas XIII Wiel­ko­pol­skiego Czem­pio­natu Koni Hucul­skich została roze­grana Mini Ścieżka Huculska dla począt­ku­ją­cych. Były emocje, było na co popa­trzeć. Debiu­tanci wyka­zali się odwagą i wytrwa­ło­ścią a wspie­rały ich dzielne konie hucul­skie. Wszyscy ukoń­czyli parkur! Ogromne gra­tu­lacje dla uczest­ników i orga­ni­za­torów  

Do zoba­czenia za rok!

DSC_1082DSC_1080IMG_2864IMG_2866IMG_2869 DSC_1084 DSC_1085 DSC_1086 DSC_1094 DSC_1087 DSC_1096 DSC_1098 DSC_1104 DSC_1105 DSC_1106 DSC_1114 DSC_1113 DSC_1110 DSC_1109 DSC_1108 DSC_1107 DSC_1116 DSC_1117 DSC_1121 DSC_1122 DSC_1152 — kopia DSC_1150 DSC_1148 DSC_1147

22. sierpnia 2018 by Katarzyna Majewska
Categories: Aktualności, Imprezy konne | Możliwość komentowania Mini Ścieżka Huculska, Racot 18.08.2018 — fotorelacja została wyłączona

ZGŁOSZENIE DO MINI ŚCIEŻKI HUCULSKIEJ-RACOT 2018

1. RODO dzieci (1)

 

2. regu­lamin mini ścieżka

 

 

3.  for­mu­larz­Mini Śnieżka (3)

02. sierpnia 2018 by Administrator
Categories: Aktualności | Możliwość komentowania ZGŁOSZENIE DO MINI ŚCIEŻKI HUCULSKIEJ-RACOT 2018 została wyłączona

ZAPRASZAMY NA XIII WIELKOPOLSKI CZEMPIONAT KONI HUCULSKICHRACOT 2018

plakat (1)

02. sierpnia 2018 by Administrator
Categories: Aktualności | Możliwość komentowania ZAPRASZAMY NA XIII WIELKOPOLSKI CZEMPIONAT KONI HUCULSKICHRACOT 2018 została wyłączona

Wyczerpał się nakład książki „Konie huculskie. Historia rasy“.

Dzię­ku­jemy wszystkim, którzy zain­te­re­so­wali się naszą publi­kacją .
Gdyby ktoś jeszcze chciał tę książkę nabyć, ostatnie egzem­plarze znaj­dują się w sklepie jeź­dzieckim Trok — https://web.facebook.com/trokpl/…

26. stycznia 2018 by Administrator
Categories: Aktualności, Ogłoszenia | Możliwość komentowania Wyczerpał się nakład książki „Konie huculskie. Historia rasy“. została wyłączona

XI Wielkopolski Czempionat Koni Huculskich 20 sierpnia 2016 r —  Fotorelacja

Przy pięknej pogo­dzie, we wspa­nia­łych warun­kach w Mło­dzi­kowie, z udziałem fan­ta­stycz­nych jeźdźców i koni odbył się Wiel­ko­polski Czem­pionat Koni Hucul­skich. Było na co popa­trzeć!

Zapra­szamy w przy­szłym roku ponownie!IMG_6417 S 1423 S 1549 IMG_6380 IMG_6384 IMG_6404 IMG_6414 IMG_6535 IMG_6590 S 160 S 320 S 343 S 388 S 639 S 664 S 665 S 685 S 707 S 714 S 724 S 827 S 1226 S 1232 S 1238 S 1242 S 1256 S 1270 S 1277 S 1279 S 1298 S 1306 S 1322 S 1324 S 1338 S 1367 S 1369 S 1377 S 1387 S 1389 S 1401 S 1403 S 1407 S 1410 S 1412 S 1420 S 1425 S 1431 S 1491 S 1499 S 1512 S 1552 S 1572 S 1573 S 1580 S 1589 S 1611 S 1642 S 1673 S 1716

 

30. sierpnia 2016 by Katarzyna Majewska
Categories: Aktualności, Imprezy konne | Tags: , , , , , | Możliwość komentowania XI Wielkopolski Czempionat Koni Huculskich 20 sierpnia 2016 r —  Fotorelacja została wyłączona

XI Wielkopolski Czempionat Koni Huculskich 20 sierpnia 2016 r.

Infor­macje zwią­zane z XI Wiel­ko­pol­skim Czem­pio­natem Koni Hucul­skich 20 sierpnia 2016 r. Pobierz plik PDF

16. lipca 2016 by Administrator
Categories: Aktualności, Artykuły o koniach, Ogłoszenia | Możliwość komentowania XI Wielkopolski Czempionat Koni Huculskich 20 sierpnia 2016 r. została wyłączona

Formularz zgłoszeniowy do Zawodów Huculskich w Boguszynku 22/23 sierpnia 2015 r

For­mu­larz zglo­sze­niowy 2015

29. lipca 2015 by Katarzyna Majewska
Categories: Aktualności, Imprezy konne, Ogłoszenia | Możliwość komentowania Formularz zgłoszeniowy do Zawodów Huculskich w Boguszynku 22/23 sierpnia 2015 r została wyłączona

← Older posts